تحلیل تطبیقی اراده گرایی سنتی در عصر ناصری با اراده گرایی مدرن

مهدی شهابی؛ محمدرضا محمدی؛ مرتضی دهقان نژاد

دوره 21، شماره 66 ، اردیبهشت 1399، ، صفحه 313-342

http://dx.doi.org/10.22054/qjpl.2019.41509.2124

چکیده
  در عصر ناصری، به لحاظ عدم حاکمیت قانون به عنوان نماد اراده‌گرایی مدرن، ارادة شاه یکی از مهمترین مبناهای اعتبار قاعدة حقوقی بود که ریشه عمیقی در بافت فکری و سنتی جامعة ایرانی داشت. این اراده، مشروعیت ایدئولوژیک خود را از ارادة الهی کسب می‌نمود و مردم به عنوان رعایا، ضمن پذیرش این موضوع، این واگذاری قدرت را نوعی فره ایزدی تلقی می‌کردند. ...  بیشتر